جهان جای عجیبی است

اینجا را - قبلن هم گفتم- خیلی دوست دارم. انگار خانه خلوتی است که می توان در آن به آرامی یا با صدای بلند حرف زد.

واقعن زندگی کردن و دیدن این همه شیب ها و بلندی های آن، چیزی ست که گرچه از قبل خبری از آن نداریم، ولی با این حال پیش می آید و جلوی دیدگان ما قرار می گیرد.

هر روز ما یک کتاب تاریخ است و هر تاریخی هم سراسر شگفتی. 1405 چه شگفت انگیز شروع شد و 1404 چه شگفت انگیز تمام شد.

البته این سال ها نیستند که تمام می شوند، بلکه این ما هستیم که تمام می شویم....

آن و این همه اتفاق ها را چگونه باید نوشت و خواند؟

با این حال حس می کنم که در عجیب و شگفت انگیز بودند جهان فعلن بمانم، بد نباشد...