تا هفته قبل جاني‌روداري، شاعر ايتاليايي را نمي‌شناختم. هنگام ويرايش مطلب‌هاي دوچرخه، مطلبي براي ويرايش به من دادند با عنوان جاني‌روداري و دكة كوچك صلح، ترجمه‌ي خانم زهرا خاني. اين شاعر كه اتفاقا روزنامه‌نگار هم بود، يكي از نويسندگان بزرگ كودك ونوجوان ايتالياست.روداري سال ۱۹۸۰در سن ۴۰سالگي درگذشت.  هر چه كه شعرهاي او را مي‌خواندم بيشتر به او علاقه‌مند مي‌شدم؛ به فكرهاي باز و انديشه‌هاي صلح‌آميزش. در آن مقاله، كه در شماره ۴۷۰نشريه دوچرخه ضميمه شماره ۴۵۹۲همشهري و در ص۶چاپ شد، شاعر دغدغه زندگي و آرامش و صلح دارد؛ يكي از شعرهاي قشنگش را فعلاً اينجا مي‌نويسم، اميدوارم كه شعرهاي بيشتري از او ببينم و لذت ببريم:

اگر دكه‌اي داشتم

-تنها با يك اتاقك-

مي‌داني چه مي‌كردم؟

اميد مي‌فروختم

اميد با قيمتي استثنايي

هر چقدر كه بخواهي!

به هر مشتري

اندازه شش نفر سهم مي‌دادم

به مردم فقير

كه پولي براي خريد ندارند

همه اميدم را مي‌دادم

بي‌آنكه پولي بگيرم.